Zapraszam natomiast na www.zalogag.pl która niedługo znowu rozpocznie swoją światłą działalność. Do zobaczenia/przeczytania/usłyszenia na nowej Zalodze G

Aloha!

Jak łatwo się domyślić, mój pokój ma 4 ściany. Na każdej (i przy każdej) ścianie coś musi leżeć, tudzież wisieć. A co wisi, to nie utonie. Teoretycznie. Jedziemy:

Skryte w mroku dnia codziennego biurko. Miało służyć Delusiowi do nauki, ale skończyło jako całkiem wygodna szafa/półka, a czasami nawet wieszak. Tak naprawdę, to nie pamiętam kiedy ostatnio siedziałem „przy” biurku. Aha – lubię kaktusy. Z dość pokaźnej rodzinki zostało tylko kilka, bo byłem zbyt leniwy aby się nimi zajmować. Niemniej nadal je lubię i planuję dokupić jeszcze jakieś fikuśne kolczatki.

Łóżko – to tutaj śpię i się uczę. Jak się uczę, to też śpię zatem na jedno wychodzi. Nad mymi spokojnymi i pięknymi snami czuwa potworek z Dooma zamiast Morfeusza. Może to i lepiej, bo ten Morfeusz to jakiś podejrzany typ – tak gadają.

„Pokojowe centrum rozrywki i pracy”. Sprzęt audio, komputer i konsola. To właśnie w tym miejscu siedzę po nocy i piszę teksty (obecnie nie piszę, ale pisałem. No i będę pisał, ale na razie cicho sza, bo to super Top Secret i w ogóle).

Tutaj sobie grzecznie leży przedmiot udręki wszystkich sąsiadów naokoło. Obecnie toczę zażartą walkę z kobietą „z dołu”. W dzień gram głośno na gitarze, co przeszkadza jej pracować, za co ona odwdzięcza się cotygodniowymi nalotami w nocy i dzwonieniem do drzwi. Pewnie myśli, że mnie budzi. Niestety prowadzę raczej „po-wieczorny” tryb życia. Jak mi się akurat chce to biegnę za nią na sień bloku, a ona zamyka się w swoim mieszkaniu i udaje że śpi. Wszystko to bardzo interesujące i fascynujące, ale chyba jednak będę musiał trochę ciszej grać

Z tej strony pokoju mamy niewielki zbiór książek i albumów ze wszystkich moich wypadów za granicę. Jest też globus (służy do wypadów „palcem po mapie”) i mikroskop, którym się bawiłem na początku liceum.

A tutaj znajduje się tak zwany „kącik artystyczny”. Większość mieszkania jest obklejona zdjęciami zrobionymi przez mojego ojca i przeze mnie. Niestety nie chcą naszych prac docenić na WordPressFoto, ale wszystko w swoim czasie. Jestem dobrej myśli.

To by było na tyle z ogólnodostępnej części mojego pokoju. Reszta jest restricted, nie mówiąc już o innych pomieszczeniach.

Swoją drogą aparaty w telefonach komórkowych to całkiem fajny bajer

Na album, pod jakże wdzięcznym tytułem „Eat Me, Drink Me”, składa się jedenaście piosenek utrzymanych w jednym, stałym klimacie – spokojny, przyjemny do słuchania rock. Nie ma piosenki, która by miała powera i przysłowiowego „kopa”. Wszystkie tracki są przemyślane, bardzo dobrze skonstruowane i niezwykle klimatyczne. Wokal jest również wyjątkowo miły w odbiorze, a Manson w ani jednej piosence się nie drze. Cała płyta została utrzymana w spokojnym, chciałoby się rzec melancholijnym, tonie. Nadal jednak można odnaleźć inspiracje poprzednimi płytami – jest tutaj trochę Holy Wood, trochę Groteski, trochę Mechanical Animals, a nawet Smells Like Children. Niemniej, „Eat Me, Dring Me” jest bardzo udanym eksperymentem i odskocznią od ciężkich klimatów, gdzie na pierwszy plan wybijał się wpadający w ucho riff. Piosenki są inteligentnie i przemyślanie zbudowane. Co więcej, po raz pierwszy pojawiają się dłuższe solówki! Nie są one może szczytem dokonań gitarowych, ale i tak dodają przyjemnego, stricte rockowego klimatu.

Manson, płytą „Eat Me, Drink Me” pokazał, że jest już zupełnie dojrzałym i wyjątkowo zdolnym artystą, który potrafi stworzyć kawał solidnej, rockowej muzyki. Muzyki, która broni się sama – bez kontrowersyjnego image i szokujących teledysków. Oczywiście Manson nie byłby Mansonem, gdyby kontrowersji zabrakło. I chwała mu za to

Poniżej możecie oglądnąć teledysk do singla promującego ten album. Paradoksalnie, uważam tą piosenkę za jedną ze słabszych na nowym krążku Mansona

Samochodami nigdy się nie interesowałem. Ba, nawet nie znam dobrze wszystkich marek, a te, co stoją koło mojego mieszkania mogą być równie dobrze Oplem, Fiatem, a nawet McLarenem. Dla mnie to nie ma większej różnicy i wszystko to kawałek blachy na kołach. Zawsze za to zwracałem uwagę na motory, a szczególnie na dwa ich rodzaje: wielkie i majestatyczne cruisery oraz prześliczne ścigacze. O kupnie jednego z nich zadecydowałem niedawno, bo może tydzień temu. Przez ostatnie kilka dni przeglądałem mroczne zakamarki Internetu czytając o różnych modelach motorów, studiując opinie właścicieli, badając ceny oraz osiągi techniczne. Bo kilku nocnych sesjach spod znaku mechanicznych rumaków wybrałem dwa modele motorów.

Pierwszy z nich to prześliczny ścigacz Kawasaki ZZR 600, który wygląda niesamowicie. Zresztą zobaczcie sami:

Jego dużym atutem jest fakt, że nadaje się bardzo dobrze zarówno do jazdy po mieście, dłuższych wypraw turystycznych, jak i dania czadu na autostradzie (jak już je wybudują do tego 2012 roku). Kolejnym plusem są bardzo atrakcyjne ceny używanych modeli. Można je dostać już w przedziale 5 tysięcy do 10 tysięcy złotych. Opinie o Kawasaki ZZR 600 są różne. Jedni zachwalają sobie ich bezawaryjność, a inni narzekają, że rozpadają się po kilku sezonach. Prawda jest taka, że jeśli się o motor dba, to może służyć bardzo długo z niewielkimi kosztami eksploatacji.

Drugim motorem, który mam na celowniku to cruiser Yamacha DragStar 1100. Prezentuje się bardzo monumentalnie i dużo osób chwali sobie jego niezawodność, wygodę i ogromną frajdę z prowadzenia maszyny. Nadaje się idealnie do dłuższych wypadów poza miasto i motorowej turystyki. Jedynym minusem są dość znaczne gabaryty, a jako początkujący wolałbym coś bardziej zwrotnego.

W każdym razie, za kilka miesięcy mogę już szusować po ulicach ślicznym, czarnym motorem. Hail!

Jak większość osób zapewne wie, właśnie skończył się długi weekend. Osobiście wydał mi się wyjątkowo krótki, no ale co za dużo to niezdrowo podobno. Przez ten czas pozwoliłem odpocząć moim oczom od ekranu monitora i skoncentrowałem się na skrytych w zieleni górach. Kilka dni spędzonych ze znajomymi w domku w Obidzy (niedaleko Szczawnicy) pozwoliło mi się zrelaksować i zapomnieć o zbliżającej się nieubłaganie sesji. Pochodziliśmy po górach, zrobiliśmy grille, ogniska, podpaliliśmy okoliczne wsie – jednym słowem chill out.

Po powrocie z wyjazdu czekała na mnie niesamowicie pozytywna informacja – komputer się na mnie obraził i przestał gadać, a nawet działać. Ot, coś siadło. Nie obyło się bez wizyty w serwisie. Okazało się, że komputerek zachorował na płytę główną i trzeba ją odesłać do producenta. Problem jest tylko jeden – sprzęt na tyle stary, że już go nie produkują (jak ja kocham rynek komputerów) i całość nie dość, że będzie trwała bardzo długo, to jeszcze na 100% mi jej nie wymienią na nową, tylko naprawią to co jest. Cudownie. Stwierdziłem ambitnie, że już lepiej będzie kupić najtańszą obecnie płytę główną i procesor, co też jutro uczynię. Obecnie męczę się na starym kompie. Jest niesamowicie – naprawdę. Ostatnio zrobiłem sobie herbatę czekając aż się odpali GG i Firefox. I wiecie, że prędkość procesora wpływa na szybkość działania Internetu? Na szczęście Xbox mnie nie zawodzi (a spróbowałby!).

Oczywiście na tym nie koniec problemów. Hasło do wordpressa znajduje się na komputerze, który poleciał do serwisu, a poczta, którą miałem zarejestrowaną w systemie nie działa od kilku dobrych tygodni. Fascynujące. Nie mogłem ani się zalogować na swojego bloga, ani nawet go usunąć. Pomogła dopiero krótka wymiana maili z supportem wordpressa i oto jestem znowu. Cieszycie się? Ka-Boom!

Bardzo się ucieszyłem gdy usłyszałem o konwersji Guitar Hero 2 na X360. Nie mniej się ucieszyłem gdy zobaczyłem wysoką cenę gry – no ale można było takiej kwoty się spodziewać.

Do opisywania moich wrażeń związanych z GH2 przejdę za chwilkę. Na początku pozwolę sobie na kilka luźnych dywagacji. Zacznę ostro – nie wiem jak można tak spartaczyć premierę gry, na którą czeka tysiące osób. Gry, o której było głośno na długo przed jej premierą. Przygotowano niesamowity zestaw piosenek, dopracowano oprawę graficzną, ulepszono audio (dodano obsługę systemów 5.1!) i… zepsuto kontrolery. W dwóch seriach gry tak zwane „whammy bary”, którymi wybijamy rytm nie rejestrowały poprawnie uderzeń co uniemożliwiało wygodną zabawę. Wyobrażacie to sobie? Zapłacić ponad 300złotych za grę i jeszcze otrzymać feralny egzemplarz? To jakaś kpina. Na szczęście świat jest pełen zdolnych majsterkowiczów i dzielni młodzi ludzie znaleźli łatwy sposób na „ręczne” naprawienie zepsutych gitar. Wszystko było pięknie do czasu kiedy producent nie wypuścił łatki naprawiającej whammy bara, a przy okazji – według licznych doniesień – psującego niektóre konsole!

Epicentrum schizofrenii, strachu i chaosu znajduje się w tym oto temacie na oficjalnych forach xbox.com:

http://forums.xbox.com/11416496/ShowPost.aspx

Szczerze żałuję, że znalazłem ten temat przed zakupem Guitar Hero 2, gdyż najadłem się wiele nerwów podłączając grę do konsoli. To już byłby szczyt chamstwa – kupić grę za ponad 300złotych, która w dodatku niszczy Xboxa 360. W Empiku nawet kosztuje 360złotych. To chyba jakiś szatański spisek. Cały ten temat na forum wydaje się paranoidalnym pamiętnikiem chorej umysłowo osoby. Jak może update softwarowy zepsuć hardware konsoli? Coś takiego jest w ogóle możliwe? Wydaje mi się, że cała ta sprawa nakręca się sama. Pomijam fakt, że wiele osób sobie robi zwykłe jaja, radząc na przykład owinąć konsolę w ręczniki co pomaga ją naprawić. Niesamowite. Sam nie wytrzymałem i dałem chłopakom na forum stosowną radę jak naprawić zepsutą konsolę. Temat ma ponad 15 stron i czytając go można nabawić się poważnych problemów z psychiką. Aż strach w ogóle uruchamiać konsolę.

W każdym razie, jako że jestem odważnym człowiekiem, nie przeraziłem się lamentami dziesiątek osób, odpaliłem konsolę, podłączyłem gitarę i update’owałem grę. I co? I wszystko goni, biega, a nawet skacze. Konsola nie wyleciała w powietrze, nie spaliła się, ani nie wchłonęły ją siły nieczyste. Co więcej, wraz z Guitar Hero 2 daje potężnego czadu!

Gra jest niesamowita! Nie sądziłem, że zabawa plastikową gitarką może sprawiać tyle frajdy. Świetnie dobrane piosenki (wszystkie to covery, ale nagrane perfekcyjnie), mocne brzmienie gitar i genialnie „skomponowane” pod grę „nuty” na gryfie. Gdy zaczynamy młócić solówkę naprawdę można poczuć się jak na koncercie! Całość podłączona do dobrego zestawu audio daje wielkiego kopa.

Warto jednak zwrócić uwagę, że to nie to samo co gra na prawdziwej gitarze i na pewno mi jej nie zastąpi. „Wyciskanie” riffów dobywających się z potężnego wzmacniacza daje znacznie więcej satysfakcji niż uderzanie w plastikowe guziczki i plastikowego whaammy bara.

Mimo wszystko muszę napisać, że w tym momencie Guitar Hero 2 to dla mnie najlepsza gra muzyczna jaka powstała. Przebija nawet świetne Dance Dance Revolution. Niesamowita zabawa dla każdego fana dobrych, rockowych brzmień!

300 to – podobnie jak Sin City – film oparty na komiksie Franka Millera. W dość osobliwy sposób przedstawia wydarzenia pod Termopilami, gdzie 300 Spartan broniło się przed gigantyczną armią.

W opisywanym filmie, Spartanie to prawdziwi Terminatorzy, którym niestrasznie są ani ostrza nieprzyjaciela, ani mroczne poczwary. Dzielnie pędzą przed siebie mordując, zabijając i opryskując otoczenie hektolitrami krwi. Zacnie. Film posiada trzy główne atuty, które powodują, że widz z zapartym tchem ogląda boskich Spartan latających w samych majtasach i długich płaszczach. Dla każdego coś miłego.

Pierwszy z tych atutów, to niesamowita efektowność i dynamika wykonania. Całość wprost kipi energią i emocjami. Drugim z atutów są prześliczne scenerie w całości stworzone komputerowo. Na wszystkie kadry nałożono specjalny filtr, a tło zrobiono na „blue screenach” – wrażenie jest niesamowite i aż miło zawiesić wzrok na niektórych bajecznych krajobrazach. Ostatni z atutów (acz nie najmniej ważny), to sama walka. Bardzo podobało mi się, że reżyser skoncentrował się na potyczkach pojedynczych Spartan, a nie zaserwował nam widoku zderzających się dwóch armii, gdzie – poza motłochem zwijających się ciał – niewiele można dojrzeć. Wszystkie walki zostały dopracowane do perfekcji i prezentują się niesamowicie. „Dziwnym nie jest”.

Nie można również zapomnieć o świetnej muzyce – usłyszymy zarówno oklepane już chóry, jak i tajemnicze bębny czy ostre riffy gitarowe. Muzyka została bardzo dobrze dobrana i idealnie komponuje się z wydarzeniami, które obserwujemy na wielkim ekranie.

300 to film typowo kinowy. Przed ekranem monitora lub telewizora straci 3/4 swej magii. Nie można ukrywać, że 300 poza niesamowitymi efektami specjalnymi i świetnie zaprezentowaną walką nic nie ma nam do zaoferowania. Ale czy to źle? „Albo pipka, albo rybka” – jak to zwykł mawiać mój wykładowca z historii literatury. Za Spartę!

– This is madness!

- Madness? This is Sparta!

Ja, moi drodzy i wierni czytelnicy, nie potrzebuje gier opatrzonych świetną, cudowną i pełną wodotrysków grafiką (to, że gram w Gears of War o niczym nie świadczy). Ja, moi drodzy parafianie, potrzebuje przede wszystkim klimatu i grywalności, a te dwa elementy miał mi zagwarantować oczekiwany od przeszło 6 lat Stalker. Niestety, coś mu po drodze nie wyszło.

Odpalając Stalkera nie nastawiałem się na rewelacyjną oprawę graficzną, dlatego to, co zobaczyłem wcale mnie nie zaskoczyło. Gra wygląda dokładnie tak, jakby ją robiono 6 lat zapominając przy tym o fakcie, że nastały czasy next-genów. Niemniej, ta zakurzona już oprawa graficzna posiada swój specyficzny, brudny i szary klimat, który nawet pasuje do tematyki pozycji. Zniszczone, zdezelowane bloki, zabite blachami domy, wypełnione żelastwem złomowiska, puste, szerokie łąki i szalejące wyładowania elektryczne. W niewielkich wioskach przesiadują zakapturzeni, uzbrojeni osobnicy, rozmawiający ze sobą – a jakże – po rosyjsku. Klimacik niczego sobie, jednak psuje go kilka elementów.

Stalker miał wiernie odwzorować Czarnobyl i jego okolice. Niestety, albo producenci mówili o innym Czarnobylu, albo pomylili mapy, albo też oglądali nie te zdjęcia co trzeba. Jeśli ktoś interesuje się tą tematyką, szybko zauważy, że teren, który przyjdzie nam zwiedzać w grze jest przeraźliwie pusty, smutny i bardzo mało urozmaicony. Wystarczy zapoznać się z kilkoma informacjami o Czarnobylu oraz odwiedzić niektóre strony Internetowe, aby zauważyć ogromne różnice między rzeczywistym wizerunkiem totalnie zniszczonej krainy, a tym co zaserwował nam producent.

Kolejnym mankamentem jest animacja, którą chyba ekipa odpowiedzialna za Stalkera nie zdążyła dopracować. Wyraźnie mieli za mało czasu i musieli zapożyczyć całość z Wolfenstein 3D. Strzelanie – szczególnie z pistoletów – jest sztywne niczym kij od miotły. Broń zdaje się być przeklejona do ekranu. Z karabinami jest nieco lepiej, ale tylko „nieco”.

Ostatnią rzeczą, do której muszę się przyczepić, jest brak jakichkolwiek pojazdów. Całkiem słuszne połacie terenów musimy przechodzić na piechotę. Pół biedy, gdyby te tereny były ładne, urozmaicone i ciekawie zaprezentowane. Ale na to najwyraźniej też było zbyt mało czasu. Przez większą część gry będziemy wędrowali pustą, asfaltową drogą z pustymi, szarymi polami naokoło. Nie licząc kilku psów krążących nieopodal. Reksio – aport!

Stalker, to gra, która posiada ogromny potencjał. Nawet mimo kilku poważnych błędów, nadal można poczuć specyficzny, charakterystyczny klimat. Niestety ogromne niedopracowanie zaważyło na finalnym produkcie. Czasami mamy wrażenie, jakbyśmy grali w wersję beta. Szkoda. Szkoda wielkiego, zmarnowanego potencjału, gdyż mógł z tej gry być wielki hit. Czegoś zabrakło. Samozaparcia? Mobilizacji? Pomysłów? Pieniędzy? Bo czasu chyba nie, prawda?

Jedna z opcji w panelu administratora WordPressa pomaga zobaczyć, jakie frazy wpisali użytkownicy w wyszukiwarkach, po których zostali odesłani do danego bloga. Nie zwracałem na to większej uwagi, do momentu kiedy nie zauważyłem, że można w tych spisach znaleźć prawdziwe perełki grafomaństwa i ogólnego zboczenia seksualnego.

Niektórzy starają się być ambitni i szukają stronek, na których poczytają o „młodzieży i ich zachowaniach”. Są jednak osobnicy, którzy preferują „młodocianych w filmach erotycznych”. Ciekawscy starają się dociec „co dobrego w mtv” lub szukają informacji o „komand end conquer”. Powinni raczej poszukać czegoś o „ucz się angielskiego razem z nami”.

Sądzę, że osoby, które poszukują „pozycji w sexie eksperymentalnym” raczej nie zainteresują się studiowaniem języka. No, można jeszcze poszukać informacji o „boracie z kazachstanu” lub dowiedzieć się dlaczego „ktoś grzebie mi po dysku”.

Na dokładkę zostawiają sobie „ruchanko z psem”. Niektórzy nawet pragną zobaczyć „zmuszanie do sexu z psem” oraz „porno ze zwierzątkami”. Nie brak również „zabaw z konikiem” i „młodych dupek”.

Gdy przeczytałem te wszystkie hasła, zacząłem się zastanawiać, o czym ja tak naprawdę prowadzę bloga? Nie przypominam sobie zagłębiania się w sprawy młodzieży oraz ich stosunków, a tym bardziej ruchanka z psem (swoją drogą, dlaczego nikt nie szuka ruchanka z kotem?).

Pozostaje pytanie, czy się śmiać, czy płakać? A może jedno i drugie? Zlitujcie się… a ja idę szperać w googlach